Na een redelijke nachtrust werden we 'pas' om 05:00 uur wakkeren zijn we na een ontbijtje naar Manta aan de kust gereden, weer met een bus over - nu iets minder hoge - bergen. Deze rit duurde zo'n zes uur over een kleine 200 kilometer. Zeker in het begin schoot het niet erg op omdat de weg meer weghad van een Zwitserse gatenkaas waarop de beste Zwitserse kaasmaker jaloers op zou zijn. Opeen bepaald moment warener meer gaten in de weg dan weg. De gaten waren bovendien zo diep dat onze bus schever ging hellen dan de zeilschepenop de Elbe bij windkracht 8. Zigzaggend langs de gaten in de weg bleven we wonder boven wonder gewoon doorrijden alhoewel er wel een momentje van lichte paniek was; terwijl we al zigzaggend de berg afhobbelden bleek er na een bocht wegwerkzaamheden plaats te vinden die uiteraard nergens waren aangegeven. Onze bus stevig in de remmen en er waren zelfs locals die hier toch van onder de indruk waren, meestal zien wij als enige beren op de weg;)

Langs de dorpjes zijn een groot deel van de huizen beschilderd met de naam of het nummer van een politieke partij die op deze manier propoganda maken voor hun gedachtegoed. Lijst 10 Rodriquez had naar ons idee de meeste bewoners omgekocht om hun gevels te laten veranderen in rood en geel getinte propaganda.

Na enige tijd bereikten we Portoviejo waar het weer begon om te slaan in hevige regenbuien maar wat wil je als je gaat backpacken in het regenseizoen. Manta was nog maar een uur verder reizen en we hoopten dat het bij de kust - en aan het begin van de Ruta del Sol - beter zou worden. Dat bleek gelukkig ook enigzins het geval, de continue vallende regen maakte in Manta plaats voor een bewolkt maar aangenaam klimaat. Manta is een leuke badplaats met een enorme vissersvloot waarbij die bootjes van Urk ernstig verbleken. Na een traditionele maaltijd op het plaatselijke station van rijst, bonen en vlees namen we een taxi naar hotel Miami, een leuk hotel met een schitterend uitzicht op het strand, de vissersvloot en de Pacific Ocean.

s Avonds hebben we, na een wandeling over het strand, een afzakkertje genomen. Terwijl
Wendy lag te slapen heeft Bernlef buiten bij de oude overbuurman nog een lokaal biertje gedronken en een sigaretje gerookt om vervolgens lekker bij Wendy in bed te kruipen.

De volgende dag kwamen we na een reis vol wolkbreuken in Puerto Lopez aan. Hier beviel ons de sfeer direct, geen toeterende taxi's maar vriendelijke mannetjes op rikja's die ons een rit aanboden. In de Lonely Planet hadden we een geschikt hostal gevonden (alhoewel ik eerst een goedkoper hostal op het oog had in verband met het leren om low budget te reizen), we kozen voor Hostera Mandala. Hier vielen onze monden open van verbazing want dit bleek een soort hippie commune te zijn, een echt paradijs. We kregen een eigen hut van hout, bamboe en bladeren met een eigen voortuintje waar je in een hangmat kan hangen. De hutjes lagen in een grote botanische tuin, die geheel ecologisch verantwoord was,dus we waren omgeven door groen en mooie bloemen. Al heel snel besloten we om hier vakantie te gaan vieren en nu vijf dagen later hebben we daar echt geen spijt van. Als je nog geen hippie of natuurliefhebber was dan zou je het spontaan worden, een oase van rust... Lekker naar het strand geweest en voor het eerst in ons leven factor 50 gesmeerd.

Zelfs in onze ' vakantie' zijn we wel voor een uitstapje te porren en zijn we naar het natuurreservaat Agua Blanca gegaan. Met een riksja zijn we een paar kilometer naar het noorden gereden. Aangekomen bij het natuurreservaat brachten we als eerste een bezoek aan het museum waar ons door Raul in het spaans werd uitgelegd hoe de Inca's in dit gebied hadden geleefd en welke gebruiken ze kenden. Omdat het verhaal in het spaans was hebben we flarden hiervan begrepen en moesten we onze oren spitsen om iets van informatie op te vangen. Na het museumbezoek heeft Raul ons door het reservaat rondgeleid en omdat we een van de weinige toeristen waren had hij mooi de tijd voor ons. Op een gegeven moment kregen we een vreselijke stank van rotte eieren in ons neus en het bleek dat we bij een lagune waren aangekomen. Deze lagune die al meer dan tweehonderd jaar oud is beval een hoog zwavelgehalte en er wordt verteld dat er van zwemmenin dit watereen medicinale werking vanuit gaat. Helaas hadden we omdat het de hele dag al regende geen badkleding meegenomen dus ik heb niet gezwommen maar Bernlef, de held, is in zijn boxer het water in gegaan. Helaas geen foto's van maar wel een stukje film, misschien dat we dit later kunnen uploaden.

Vandaag gaan we op Femmie haar advies verder reizen naar Montanita, de surfspot van Ecuador. We vervolgen dus de Ruta del Sol!